Wat een parcours!

parcoursrotterdam

Zwemmen in de Rijnhaven, fietsen over de Hoerenloper, de Wilhelminapier, de Erasmus-, Willems- en Brienenoordbrug, langs de Maas… wat wil je nog meer? Nou, nog een paar slingertjes lopen door Het Park dan. Ik heb gister meegedaan aan de triathlon met het mooiste parcours ter wereld. Ik woon nu tien jaar in Rotterdam, en wat ben ik gaan houden van deze stad!

Dit hele weekend waren er in Rotterdam internationale kampioenschappen: een Europese sprintcup en het WK paratriathlon. In de overblijvende ruimtes waren bijprogramma’s, nouja, ook nog een NK Masters (40+’ers). En dus een open wedstrijd, voor gewone mensen. Toen ik daarvan hoorde, maanden geleden al, dacht ik: daar wil ik zeker aan meedoen, ongeacht hoe het past in de Ironman-voorbereiding. Ik koos wel voor de langste afstand, de Olympische: 1500 meter zwemmen, 40 km fietsen en 10 km lopen – zelfs dat lijkt nu erg kort allemaal.

Deelname had wel nog wat voeten in de aarde, want ondanks dat het in onze eigen stad was en we op de fiets naar de start konden, moesten we om half 6 op om op tijd te zijn. Mijn starttijd was 8u20 en logistiek was de wedstrijd ingewikkeld: twee wisselzones die ver uit elkaar lagen, met de Maas ertussen, en het was ook nog eens een eind lopen van de fietswisselzone naar de zwemstart. Plus dat je na de finish niet meer terugkwam aan het begin, dus je laatste spullen moesten in speciale tasjes die naar de finish vervoerd werken en die je na afloop daar weer ergens op kon halen. Dat kost van tevoren allemaal veel tijd en ook wat stresserig gedoe.

Gelukkig hadden we onze startnummers en tasjes enzo al op zaterdag opgehaald, dat scheelde, en uiteindelijk had ik nog bijna een uur over voor de start. Zeker toen die ook nog even werd uitgesteld vanwege technische problemen. Ruim de tijd om te praten met supporter en loopmaatje Bob, die, zo begreep ik net, gister met het triathlonvirus besmet is geraakt.

Startnummer

En toen gingen we van start! Heerlijk gezwommen. Het mocht niet met wetsuit, en eigenlijk vind ik dat wel fijn. Ik ben misschien iets trager, maar ik vind het lekkerder, vrijer voelen en het betekent bovendien dat het buitenwater ein-de-lijk een fatsoenlijke temperatuur heeft (23,5 graad).

Kort na de start had ik de indruk dat ik de achterste borstcrawler was, maar ik haalde er al gauw een hele zwik in – waren die te snel gestart? Inhalen ben ik blijven doen, da’s altijd lekker. Maar bovenal: het rondje was met de klok mee, ik adem naar links, en zo zag ik zwemmend al die bekende gebouwen langs de Rijnhaven langstrekken, waaronder De Rotterdam, waar manlief werkt. Wat een kick!

Toen een pleuriseind lopen naar de fiets, wel 400 meter – heel ongebruikelijk in de  triathlon. Op blote voeten dus, en daar heb ik vandaag spierpijn van onder mijn voeten. ‘Toch eens wat aan barefootrunning gaan doen’, dacht ik onderweg nog, want ik voelde ‘m meteen al aardig aankomen.

Maar toen. Beginnen met fietsen vind ik sowieso altijd erg lekker bij een triathlon, en nu helemaal. Katendrecht af, de Hoerenloper (officieel: Rijnhavenbrug) stond vol met publiek,  toen de Wilhelminapier op, vol zicht op de Erasmusbrug, aaa, wat mooi! Kippenvel!

Het fietsparcours bleef mooi. Maar ongelofelijk technisch. Het was één aaneenschakeling van keren-draaien, op-af, kruip-door-sluip-door, links-rechts. Op  een grote variëteit aan ondergronden: asfalt, klinkers, tegels, kasseien, houten vlonders, tapijt… Druk, met al die startseries 10 minuten uit elkaar, en smal. Met op de route diverse obstakels, zoals palen, bomen en een hele collectie aan straatmeubilair. Ik had dat van tevoren gehoord, maar het was nog veel zotter dan ik had verwacht. Af en toe schoot ik fietsend in de lach van wéér zo’n raar doorsteekje! Ik heb het vooral de eerste ronde voorzichtig aan gedaan en geen enkel risico genomen. Dat ik desalniettemin nog ruim 29 km/u gereden heb, daarmee ben ik zeer tevreden!

Iets minder tevreden was ik erover dat ik weer last kreeg van iets achter mijn rechterknie. Na de vorige, lange, training op de triathlonfiets had ik dat ook, een geïrriteerde aanhechting van mijn hamstring. En dat was dus helaas niet eenmalig. Ik heb nog wat prutswerk te doen met de afstellingen en de uitrusting, denk ik. Misschien zit het zadelbuistasje net iets in de weg en buig ik onbewust die knie iets naar buiten?

Enfin, aan het eind nog onder de Erasmusbrug door, hé, een paal midden in de route en nog een boom om te ontwijken, en dan gaan wisselen naar het lopen. Ik merkte een beetje het effect van de Ironmantraining: ik wissel langzaam (doet er straks toch niet toe) en ik had te veel gegeten en gedronken op de fiets, waardoor ik de eerste twee kilometer last had van mijn buik. Dat eten en drinken is prima Ironman-oefening, dus daar moest ik maar niet mee zitten. Daarna ging het redelijk, het kronkelen door het Park. Gelukkig veel schaduw daar, maar toch wel warm. Met een tijd net onder het uur ben ik wel blij: mijn lopen is bijna terug op niveau sinds de voetblessure.

Ik finishte in 3u02, dat vond ik prima. Het was mijn eerste Olympische afstand ooit, en ook mijn eerste echte triathlonfinish van dit seizoen voor mij: bij de eerste viel ik uit en de tweede werd een run-bike-run

Medaille

Na de finish eerst nog wat bekenden gesproken, waaronder Sione van de Vrouwentriathlon die net Nederlands kampioen geworden was bij de 40+’ers. Daarna kwam manlief aanzetten – hij was 40 minuten na mij gestart, en ik had hem in het Park zien lopen, dus ik wist dat hij eraan kwam. Hij finishte in 2u47 en dat verschil met mij had hij helemaal gemaakt bij het lopen. Hij zat zwemmend dichter achter me dan anders – mijn gebrek aan wetsuit, denk ik, hij zwemt daar nooit in. Op de fiets was hij ietsiepietsie sneller geweest. En ook hij was tevreden, en onder de indruk van het parcours! Alleen jammer voor hem dat de Kuip niet te zien was vanaf het fietsparcours, ondanks dat de route er dicht langs liep.

Een triathlon organiseren in het hart van een wereldstad is een complexe operatie, en dat was wel te merken. Ik begreep van de sociale media dat er wat gemopper was over de organisatie. Het leek me een lastig parcours als je voor de prijzen ging, of voor WK-kwalificatie (want dat kon ook). Maar ik moet zeggen: ik  heb alleen maar genoten. Enige organisatorische minpuntje was dat Henk na zijn finish nogal lang moest wachten op die terugkerende tasjes.

Daar staat tegenover dat ik sommige dingen erg leuk vond: de Twitter-account was en is erg actief: je hoeft maar iets te tweeten over deze wedstrijd en hop, je hebt een like, retweet of reactie. Ik vond het ook leuk hoe het vel met de stickers voor op je fiets en helm was benut voor een paar extra stickers voor de lol:

stickersDe gemaakte foto’s zijn helaas wat prijzig, maar de verleiding is groot. Ik op de fiets met de Willems- of Erasmusbrug op de achtergrond, hmm…. Ik twijfel nog. Mocht ik wat kopen, dan show ik ze hier natuurlijk!


Reacties

Wat een parcours! — 1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *