Thuistriathlon (2): 1/8e Coronatriathlon

Ik had al eens gekeken naar de Coronatriathlon en toen op het Triathlonforum enkele forumgenotes erover begonnen, trok dat me over de streep. Ik schreef me in voor de 1/8e en ging plannen maken. Bijzonder vond ik (als geboren Vlissingse) nog dat ik via Omroep Zeeland ontdekte dat het om een Zeeuws initiatief gaat.

Vanochtend heb ik ‘m uitgevoerd, en dat werd een memorabele ochtend. Ik had al veel lol gehad in het bedenken ervan, want ik wilde er echt een Corona-triathlon van maken: helemaal in het teken van de huidige tijd. En, voor alle duidelijkheid, zonder prestatiedoel.

De dag

Het moest een woensdag zijn, want ik doe al wekenlang op woensdag aan arbeidstijdverkorting: ik heb wel werk, maar veel minder dan normaal, dus kan ik door de week een dag vrij nemen om te sporten. Dat is om te fietsen fijner dan in het veel te drukke weekend, en bovendien breekt het de eentonige werkweek (álles achter de pc) in tweeën. Vandaag geen lange fietstocht, maar deze triathlon.

De kleding

Ik woon al wekenlang in twee spijkerbroeken, en voor de triathlon heb ik de meest afgetrapte van de twee aangetrokken. Het blijft een van de gekke dingen van deze tijd: wanneer zal ik mijn nette werkkleren weer uit de kast halen?

Het startnummer

Moet je eigenlijk in kleur printen, maar dat gaat niet thuis, en manlief kan het ook niet op z’n werk doen nu. Nouja, geen probleem:

De voorbereiding

Ik wilde het fietsgedeelte op de stadsfiets doen. Die had ik al wekenlang niet gebruikt, dus die moest ik letterlijk afstoffen – er was ook hier geklust – en de voorband stond ook wat zacht:

Rechts één van de klusdingen (door de buurman): nieuwe schutting.

Warming-up

Ik ben begonnen met het losmaken van m’n schouders, iets wat ik heel vaak moet doen nu, en dan nog snak ik naar masseur en chiropractor of manueel therapeut (maar daarover een andere keer meer). Deze oefening met de stok ken ik van vroeger, nu via een speciaal blijf-fit-bericht van Rijnmond waarop Nicole me attendeerde:

Zwemmen

Toen ging ik van start: zwemmen aan het zwemkoord. Dat ding had ik al jaren liggen, nooit gebruikt, maar de laatste weken onderhoud ik er mijn zwemspieren mee. Gaandeweg ontdekt dat dat het beste gaat door ‘m om een drager van de trapleuning te doen, waardoor ikzelf in de slaapkamer beland:

Tien minuten non-stop houd ik dat niet vol, dus ik ben tussendoor even uitgedreven:

En een stukje rugslag:

Fietsen

Daarna op de fiets gestapt door wat ik al de ‘fietstocht van het gemis’ had genoemd: op de stadsfiets, die ik mis, langs een boel plekken waar ik normaal op die fiets heenga, en die ik ook mis. Ik had een route van de juiste lengte uitgestippeld door Schiedam en Rotterdam. Ik heb foto’s gemaakt, maar sta er zelf niet meer op, want manlief ging zijn eigen weg en bovendien: #ridesolo is het corona-motto. Hier komen de landmarks:

De sportschool – vreemd doods op die tweede foto, dat raakte me, zo zie ik ‘m nooit.

Masseur Marcel, die thuis was (schim achter het raam) en mij zag, zodat ik zelfs even heb staan kletsen met hem en Mariska:

Theater aan de Schie, niet zo zichtbaar, maar dit is het wel degelijk, en o, wat mis ik de culturele dingen, hier en elders. Het is ook één van de dingen waar ik me nog geen voorstelling van kan maken hoe dat moet in de 1,5-meter-samenleving:

Station Schiedam (achterkant):

Mijn favoriete zwembad, ook al zo doods:

Het stadion van Sparta, kom ik niet heel vaak binnen, maar het staat in dit geval symbool voor het missen van de grote sportwedstrijden op TV, en ja, ook voetbal. Ik wist niet dat ik dat miste totdat ik er laatst iets van zag op TV, van wat al als ‘vroeger’ voelt, de laatste speelronde.

De bioscoop, en de agenda die er hing, daar werd ik verdrietig van – maart, snotverdorie:

Station Rotterdam Centraal, ook aan de achterkant:

De atletiekvereniging van manlief, die mis ik niet zelf, maar wel voor/via hem:

De dierentuin (achterkant), niet dat ik daar de deur plat loop, maar toch – mijn abonnement is in de tussentijd verlopen:

Het zwembad van Overschie, waar ik kwam voor de trainingsgroep van de KNZB, welgeteld twee echte trainingen gehad en toen kon het niet meer (de afwikkeling hangt nog steeds, dat duurt lang):

De opticien, die in dit geval staat voor de contactberoepen die niet mogen of sterk beperkt zijn. Ik kon binnen de afstand van de 1/8e triathlon niet naar de praktijk van de chiropractor, die ik het meest mis van allemaal, maar op termijn ga ik aan een nieuwe bril zeker ook behoefte krijgen en daarvoor moet de opticien dichtbij mogen komen:

Het plaatselijke eetcafé, kom ik niet per se heel vaak, maar dit staat symbool voor de horeca en het was op 11 maart toevallig wel de laatste plek waar ik uit heb gegeten, lunch met Willem toen. Ik vond de linten wel heftig:

Na dik 23 kilometer (kan net, voor een 1/8e) was ik weer bij de ‘wisselzone’ (thuis).

Denk niet dat de fietstocht één tranendal was, al vond ik het best emotioneel – emoties die ik niet uit de weg wil gaan overigens. Het is en blijft ook een fantastisch mooi voorjaar, zelfs bij het iets mindere weer van vandaag. De meidoorns vielen me vandaag het meest op:

En ik weet ook goed waarvoor al die beperkingen er zijn. Ik fietste ook langs het ziekenhuis, met de (voormalige?) triagetent:

Lopen

Lopen deed ik op de barefootschoentjes – een speciaal project voor deze wedstrijdloze periode. Onder die oude spijkerbroek zag dat er wat koddig uit:

Ik was toe aan opbouwstapje 7: 4X3′ hardlopen. Dat is nog lang geen vijf kilometer, de rest heb ik gewandeld, en dat is ook heel passend, want dat heb ik de laatste weken veel gedaan, alleen en samen met manlief, alles hier in de buurt. Bij dat wandelen hebben we nieuwe paadjes ontdekt, waarvan ik er drie in het parcours kon opnemen:

1. Onder de Doenbrug door, geen officieel pad, maar wel leuk langs de graffiti:

2. Een stukje Achterdijk dat leidt tot een mooi gebiedje  tussen de A13 en het vliegveld, met knotwilgen:

                

3. De Hoge Werfstraat, gewoon een straatje in de wijk, maar daar was ik per ongeluk nooit eerder geweest:

Ik maakte ook nog een foto van het stille vliegveld, en die staat symbool voor de stilte hier in de buurt, die ik eerst zo eerie vond en nu fijn – denk er zelf vogelgeluiden bij:

En deze moet er natuurlijk ook nog even op:

Die zag ik vlak voor mijn finish, na dik vijf kilometer lopen.

En toen was ik weer thuis. Hoera, de 1/8e Coronatriathlon volbracht!

Cooling down

Om het helemaal af te maken, heb ik ook nog een bijpassende cooling down gedaan van dik 20 minuten: met de juffen van de sportschool van hierboven. Die hebben een boel filmpjes op YouTube gezet waarvan ik af en toe wat yoga doe, voor de afwisseling en omdat het fijn is om hen te zien. Voor een cooling down is de Yoga Flow Stretching heel geschikt. Op het scherm van de pc in m’n werkkamer:

Die yoga eindigt in kleermakerszit, daarvan een soort selfie tot besluit:

* * *

Ik heb een bijzondere ochtend beleefd en een onvergetelijke triathlon! Ik ga er een heuse medaille voor krijgen, dus er volgt nog een keer een allerlaatste foto.

Edit 14 juni – voilà:


Reacties

Thuistriathlon (2): 1/8e Coronatriathlon — 3 reacties

    • Misschien ook wat voor jou, Mirjam, zo’n coronatriathlon? Je mag hem geheel naar eigen inzicht inrichten. Officieel kies je een afstand (1/16, 1/8, 1/4), maar zelfs daaraan ben je niet verplicht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.